Je bent niet zwak. Je bent al veel te lang gewend om sterk te zijn.

Voor ambitieuze vrouwen van 40+ met een chronische ziekte die zichzelf zijn kwijtgeraakt in het draaiende houden van alles.

Je zegt ‘het gaat wel’ als mensen vragen hoe het is. Niet omdat het waar is, maar omdat uitleggen meer energie kost dan doorgaan. je raffelt vergaderingen niet af. Je mist verjaardagen niet. Je regelt, je plant en bent aanwezig. Maar ‘s avonds, als het stil is, is er niets meer over. Niet voor een gesprek. Niet voor jezelf. Soms ook niet voor slapen.

Je plant rust maar schrapt haar als er iets tussendoor komt.
Je vraagt je op stille momenten af of dit je leven blijft.
Je zegt ‘ik red mij wel’ maar weet dat dit niet eeuwig is.

Jouw úitputting zit niet in je lichaam

Het zit hem in het continue bewijzen dat je nog steeds dezelfde bent ls voor je ziekte.

Het probleem is niet je ziekte.

Het probleem is hoeveel energie het kost om te doen alsof die er niet is.

Je functioneert. Je doet alles. Maar ergens in de afgelopen jaren ben je jezelf kwijtgeraakt in die aanpassing. En nu weet je niet meer wie je bent als je niet aan het overleven bent.

Dat los je niet op met meer discipline. Of een betere planning. Of door harder je best te doen.

Dat vraagt iets anders.

Ik weet hoe dat voelt.

Ik lag op het asfalt precies voor het stoplicht, de remmen van mijn fiets nog in mijn handen. Al maanden takelde ik af zonder te weten waarom. Moe, afgevallen, hockey ging niet meer. Die dag bleek het type 1 diabetes te zijn. Ik was zestien.

Daarna deed ik jarenlang wat jij nu doet: doorgaan. Totdat ik ontdekte dat ik mezelf daarin was kwijtgeraakt.

Nu begeleid ik ambitieuze vrouwen van 40+ met een chronische ziekte van overleven naar weten wie ze zijn. Integraal: hoofd, lijf en gevoel tegelijk. Want losse stukjes oplossen werkt niet als het hele patroon vastloopt. Ik schreef er ook een boek over: Prikken en Spuiten.